milli lux/ Einzelstyck

Op 18 vierkante meter in een voormalige tabakswinkel in de Grazse Herz-Jesu-wijk ligt het rijk van Barbara Stölzl. Voorin de kleine verkoopruimte wachten jurken, rokken en tops in alle kleuren en patronen op hun draagsters: Van het plafond hangen fantasievolle lampen, die ze naait uit weggegooide stoffen – waaronder haar klassieker "Pimp your Bulb", een kleine lamp voor het eenvoudig aankleden van naakte gloeilampen. Ook de serie "Shirt Rescue", genaaid van oude T-shirts, behoort tot het assortiment en heeft tijdens een pop-up expositie zelfs al in het Grazse Kunsthaus geschenen. Slechts door een gordijn gescheiden, in haar workshop, komen haar ideeën tot leven op een oude Pfaff-industrienaaimachine.

Wat haar motiveert, is het idee van upcycling: Uit oude, weggesmeten dingen ontstaat iets nieuws, bijna uitsluitend gemaakt van materialen die eerder een ander leven hebben gehad. "Ik krijg zoveel mooie stoffen cadeau," vertelt de 56-jarige en toont een lange cirkelrok van een stof uit de Rijksmuseum-winkel in Amsterdam, geïnspireerd op een Vermeer-schilderij. Ze is begonnen met naaien toen ze acht jaar oud was – "op een kleine poppennaaimachine." Veel heeft ze zichzelf aangeleerd, later volgt ze haar opleiding aan het modecollege in Wenen-Michelbeuern, daarna naar de meesterklasse in Graz – vandaag is zij dameskledingmeester met een diploma en stempel. In 2011 richtte ze milli lux op, onder het label EINZELSTYCK naait ze duurzame kleding.

Haar materialen vindt Stölzl in Carla-winkels, op rommelmarkten of bij opgeloste huishoudens, waarvan ze de textiel voorzichtig bekijkt. De beperkte hoeveelheid stof dwingt haar om een keuze te maken voor een vorm, een maat, een ontwerp, in plaats van zich te verliezen in eindeloze mogelijkheden: "Voor mij is de beperking spannend." Sommige ontmoetingen raken haar diep: Een vrouw bracht handgeborduurde bedlinnen van haar overleden grootmoeder, waaruit Stölzl voor haar en haar vier zusters elk een lampenkap maakte. "Dat zijn voor mij de mooiste opdrachten," zegt ze, "omdat een klein stukje herinnering daarin verderleeft."

Bijzonder:
Wij verwerken ook graag meegebrachte herinneringsstukken (oude babyknuffeldoekjes, een favoriete jurk, het concertshirt van vroeger) – zo mogen ze in nieuwe vorm verderleven, in plaats van in een lade te verdwijnen.