Johnsbacher Himmelsspektakel

In de burgerlijke schemering stappen we de geschiedenis van Johnsbach binnen als "Universiteit van de bergbeklimming", terwijl het licht langzaam vervaagt achter de toppen van de Reichensteingroep. Johnsbach is niet alleen het mooieste uiteinde van de wereld en een plek van herinnering, maar ook een van de laatste toevluchtsoorden voor de natuurlijke nacht.

Het wordt beschouwd als een van de donkerste plekken van Midden-Europa en maakt deel uit van de "darkskyreserve" in het hart van Oostenrijk. Op een heldere nacht kunnen we tot 6.000 sterren met het blote oog zien. Experts dachten bij de eerste fotonmetingen dat de apparaten defect waren, omdat de waarden zo laag waren. We scherpen onze zintuigen, horen het ruisen van het water en voelen hoe de ogen beginnen te werken in de ‘grijze zone’.

Tijdens een korte wandeling praten we over de schaduwkanten van het licht en waarom Johnsbach zo donker is (weinig bevolking, kompositie). Als we naar boven kijken, zien we licht dat deels duizenden jaren onderweg naar ons was, we kijken terug in het verleden en de Melkweg – onze kosmische thuis – lijkt binnen handbereik. Het dag- en nachtritme (ook wel circadiane ritme) is niet alleen van belang voor de dieren- en plantenwereld, maar is essentieel voor onze gezondheid. We beschouwen de nacht als een eigen leefruimte, verlaten deze plek als ‘bewaker van de duisternis’ en nemen een stuk van deze rust en kalmte mee terug in het dagelijks leven.